Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Σχέση Ανθρώπου και Φύσης-Ασκητική

Ασκητική-Καζαντζακης

Ο κόσμος τούτος, όλη η πλούσια, απέραντη σειρά τα φαινόμενα, δεν είναι απάτη, φαντασμαγορία πολύχρωμη του αντικαθρεφτιζόμενου νου μας. Μήτε απόλυτη πραγματικότητα, που ζει και μεταπλάθεται ανεξάρτητη από τη δύναμη του νου μας, λεύτερη. 
Δεν είναι η λαμπερή στολή που ντύνει το μυστικό σώμα του Θεού. Μήτε το διάφανο και σκοτεινό μεσότοιχο ανάμεσος ανθρώπου και μυστηρίου. 
Όλος τόυτος, ο κόσμος που θωρούμε, γρικούμε και αγγίζουμε είναι η προσιτή στις ανθρώπινες αιστήσες, όλο Θεό συμπύκνωση των δυο τεράστιων δυνάμεων του Συμπάντου.
Μια δύναμη κατηφορίζει και θέλει να σκορπίσει, να ακινητήσει, να πεθάνει. Μια δύναμη ανηφορίζει και ζητάει ελευτερία και αθανασία. 
Αιώνια οι αντίθετες δυνάμεις συγκρούονται, σμίγουν, παλεύουν, νικούν και νικούνται, συμβιβάζονται και ξαναρχίζουν πάλι να πολεμούν σε όλο το Σύμπαντο- από τον αόρατο στρόβιλο σε μια στάλα νερό ως τον απέραντο αστροκατακλυσμό του Γαλαξία.
Στρατόπεδο αλάκερο του Θεού είναι και το πιο ταπεινό έντομο και η πιο μικρή ιδέα. Μέσα τους όλος ο Θεός είναι παρατεταγμένος σε κρίσιμη μάχη. 
Και στο πιο ασήμαντο μόριο γης και ουρανού ακούω το Θεό μου να φωνάζει: Βοήθεια!
Το κάθε πράγμα είναι αυγό, και μέσα στο σπέρμα του Θεού ανήσυχο, ακοίμητο δουλεύει. Αρίφνητες δυνάμεις απομέσα του και απόξω παρατάζουνται και το υπερασπίζουν.

Με το φως του μυαλου, με τη φλόγα της καρδιάς πολιορκώ την κάθε φυλακή του Θεού, ψάχνοντας, δοκιμάζοντας, χτυπώντας, ν΄ανοίξω μέσα στο φρούριο της ύλης θύρα, να δημιουργήσω μέσα στο φρούριο της ύλης τη θύρα της ηρωικής έξοδου του Θεού μας.


Πολέμα, ενεδρεύοντας με υπομονή τα φαινόμενα, να τα υποτάξεις σε νόμους. Έτσι ανοίγεις δρόμους στο χάος και βοηθάς το πνέυμα να βαδίσει.
Βάλε τάξη, την τάξη του μυαλού σου, στη ρεούμενη αναρχία του κόσμου. Καθαρά χάραξε απάνω στην άβυσσο το σχέδιο της μάχης. 
Πάλεψε με τις φυσικές δυνάμεις, ανάγκασε τις να ζευτούν σε σκοπόν ανώτερο τους. Λευτέρωσε το πνέυμα που αγωνίζεται μέσα τους και λαχταράει να σμίξει με το πνεύμα που αγωνίζεται στα σωθικά σου.
Όταν στο χάος ο άνθρωπος παλέυοντας υποτάξει μια σειρά φαινόμενα στους νόμους του μυαλού του και αυστηρά τους νόμους τούτους περικλείσει στο λόγο, ο κόσμος ανασαίνει, ταχτοποιούνται οι φωνές, ξεκαθαρίζουνται τα μελλούμενα και όλες οι σκοτεινές ατελείωτες ποσότητες των αριθμών λευτερώνουνται υποταζόμενες στην μυστική ποιότητα.
Με τη βοήθεια του νου μας βιάζουμε τη ύλη να έρθει μαζί μας. Ξεστρατίζουμε τις δυνάμεις που κατηφορούν, αλλάζουμε το ρέμα, μετουσιώνουμε τη σκλαβιά σ'ελευτερία. 
Δεν λευτερώνουμε μονάχα το Θεό παλεύοντας και υποτάζοντας το ορατό γύρα μας κόσμο, δημιουργούμε Θεό.
Άνοιξε τα μάτια σου, φωνάζει ο Θεός, θέλω να δω! Στύλωσε τα αυτιά σου, θέλω να ακούσω! Πήγαινε μπροστά, είσαι η κεφαλή μου!
Η πέτρα σώζεται αν την σηκώσουμε από τη λάσπη και τη χτίσουμεσε ένα σπίτι ή αν σκαλίσουμε πάνω της πνεύμα. 
Ο σπόρος σώζεται- τι θα πεί σώζεται; λευτερώνει το μέσα του Θεό- ανθίζοντας, καρπίζοντας, ξαναγυρίζοντας στο χώμα, ας βοηθήσουμε το σπόρο να σωθεί.
Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα κύκλο δικό του από πράγματα, από δέντρα, ζώα, ανθρώπους, ιδέες- και τον κύκλο τόυτον έχει χρέος αυτός να τον σώσει. Αυτός, κανένας άλλος. Αν δεν τον σώσει, δεν μπορεί να σωθεί.
Είναι άθλοι οι δικοί του που έχει χρέος να τελέψει προτού πεθάνει. Αλλιώς δε σώζεται. Γιατί η ίδια η ψυχή του είναι σκορπισμένη,σκλαβωμένη στα πράγματα τούτα γύρα του, στα δέντρα, στα ζώα, στους ανθρώπους, στις ιδέες, και αυτή, την ψυχή του, σώζει τελώντας τους άθλους.
Αν είσαι εργάτης, δούλευε τη γης, βοήθα να καρπίσει. Φωνάζουν οι σπόροι μέσα από τα χώματα, φωνάζει ο Θεός μέσα από τους σπόρους. Λευτέρωσε τον. Ένα χωράφι προσμένει από σένα τη λύτρωση, μια μηχανή προσμένει από εσένα την ψυχή της. Πια δεν μπορείς να σωθείς, αν δεν τα σώσεις.
Αν είσαι πολεμιστής, μη λυπάσαι, δεν είναι στην περιοχή του χρέους σου η συμπόνια. Σκότωνε τον οχτρό ανήλεα. Μέσα από το σώμα του οχτρού άκου το Θεό να φωνάζει: " Σκότωσε το σώμα τουτο, με εμποδίζει, σκότωσε το να περάσω!"
Αν είσαι σοφός, πολέμα στο κρανίο, σκότωνε τις ιδέες, δημιούργα καινούργιες. Ο Θεός κρύβεται μέσα σε κάθε ιδέα, όπως μέσα σε σάρκα. Σύντριψε την ιδέα, λεύτερωσε τον! Δώσε του μιαν άλλη ιδέα, πιο απλόχωρη, να κατοικήσει. 
Αν είσαι γυναίκα, αγάπα. Διάλεξε, ανάμεσα από όλους τους άντρες, με σκληρότητα, τον πατέρα των παιδιών σου. Δεν διαλέγεις εσύ, διαλέγει ο άναρχος, ακατάλυτος, ανήλεος μέσα σου αρσενικός Θεός. Τέλεψε όλο σου το χρέος, το γιομάτο πίκρα, έρωτα και αντρεία. Δώσε όλο σου το κορμί, το γιομάτο αίμα και γάλα.
Να λες: Ετούτους, που κρατώ στον κόρφο μου και τον βυζαίνω, θα σώσει το Θεό. Ας του δώσω το αίμα μου όλο και το γάλα.


Βαθιά, απροσμέτρητη η αξία του ρεούμενου τούτου κόσμου: από αυτόν πιάνεται ο Θεός και ανεβαίνει, από αυτόν θρέφεται ο Θεός και πληθαίνει.
Ανοίγει η καρδιά μου, φωτίζεται ο νους, και μονομιάς το φοβερό τούτο στρατόπεδο του κόσμου μου ξεσκεπάζεται ερωτικιά παλαίστρα.
Δυο σφοδροί αντίθετοι ανέμοι, ο ένας αρσενικός, ο άλλος θηλυκός, συναντήθηκαν και συγκρούονται σ' ένα σταυροδρόμι. Σοζυγιάστηκαν μια στιγμή, πύκνωσαν, γένηκαν ορατοί.
Το σταυροδρόμι τόυτο είναι το Σύμπαντο. Το σταυροδρόμι τούτο είναι η καρδιά μου. 
Από το πιο σκοτεινό μόριο ύλης ως τον πιο μεγάλο στοχασμό, μεταδίνεται ο χορός της γιγάντιας ερωτικιάς σύγκρουσης.
Η ύλη είναι η γυναίκα του Θεού μου, οι δυο μαζί παλεύουν, γελούν και κλαίνει, φωνάζουν μέσα στο θάλαμο της σάρκας.
Γεννοβολούν, μελίζουνται. Γιομώνουν στεριά και θάλασσα και αγέρας από φυτολόι, ζωολόι, ανθρωπολόι και πνεύματα, το αρχέγονο ζευγάρι μέσα στο κάθε ζωντανό αγκαλιάζεται, διαμελίζεται και πληθαίνει. 
Όλη η αγωνία του Σύμπαντου συμμαζωμένη ξεσπάει στο κάθε ζωντανό και ο Θεός μέσα στη γλύκα, μέσα στην πίκρα της σάρκας κινδινεύει. 
Μα τινάζεται, πηδάει από τα φρένα και από τα λαγόνια, χιμάει, πιάνεται από καινούργια λαγόνια και φρένα, και ξεσπάει πάλι απαρχής ο αγώνας για την ελευτερία.
Για πρώτη φορά, απάνω στη γης ετούτη, μέσα από το νου και από την καρδιά μας, κοιτάζει ο Θεός τον αγώνα του. 
Χαρά! Χαρά! Δεν ήξερα πώς ο κόσμος τούτος είναι τόσο ένα μαζί μου, πώς όλοι είμαστε ένας στρατός, πώς οι ανεμώνες και τ' άστρα μάχουνται, δεξά ζερβά μου, και δεν με γνωρίζουν, μα εγώ στρέφομαι και τους γνέφω. 
Θερμό, αγαπημένο, γνώριμο, μυρίζοντας σαν το κορμί μου, είναι το Σύμπαντο. Έρωτας μαζί και πόλεμος, σφοδρή ανησυχία, επιμονή και αβεβαιότητα. 
Αβεβαιότητα και τρόμος. Σε μια βίαιη αστραπή ξεχωρίζω: στην πιο αψηλή κορφή της δύναμης αγκαλιάζουνται-το πιο στερνό, το πιο φοβερό αντρόγυνο- ο Τρόμος και η Σιγή. Και ανάμεσα τους η Φλόγα...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.