Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

Ο στοχασμός δεν είναι ποτέ προσευχή...



Κρισναμούρτι, απόσπασμα από το βιβλίο Στη σιγή του νου...

Ο στοχασμός ποτέ δεν είναι προσευχή. Η προσευχή, η ικεσία, γεννιέται από τον αυτοοίκτο. Προσεύχεστε όταν έχετε δυσκολίες, όταν υπάρχει πόνος. Αλλά όταν υπάρχει ευτυχία, χαρά, δεν υπάρχει ικεσία. Αυτός ο αυτοοίκτος, τόσο βαθειά ριζωμένος μέσα στον άνθρωπο είναι η ρίζα της χωριστικότητος. Εκείνο που είναι χωριστό η νομίζει τον εαυτό του χωριστό, αναζητώντας διαρκώς να συνταυτιστεί με κάτι που δεν είναι χωριστό, φέρνει μόνον περισσότερη διαίρεση και πόνο. Από αυτή την σύγχυση επικαλείται κανείς τον ουρανό, ή τον σύζυγο, η κάποια θεότητα του νου. Αυτή η επίκληση μπορεί να βρει απάντηση, αλλά αυτη η απάντηση είναι αντήχηση του αυτοοίκτου, μέσα στον χωρισμό του.
Η επανάληψη αυτων των λέξεων, των προσευχών, είναι αυτουπνωτιστική, αυτοπεριοριστική και καταστρεπτική. Η μόνωση της σκέψης είναι πάντοτε μέσα στην περιοχή του γνωστού και η απάντηση στην προσευχή είναι η απόκριση του γνωστού.
Ο στοχασμός είναι μακριά απ' αυτό. Σ' εκείνο το πεδίο η σκέψη δεν μπορεί να μπει, δεν υπάρχει χωρισμός και επομένως ούτε ταύτιση. Ο στοχασμός είναι ανοικτός, μυστικότητα δεν έχει θέση σε αυτόν. Το κάθε τι είναι εκτεθειμένο, διαυγές, τότε η ομορφιά της αγάπης υπάρχει....


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.