Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

To ποτάμι της ζωής- H συνέχεια...

Από το βιβλίο Η αίσθηση της ευτυχίας
Κρισναμούρτι


Συνέχεια...

Η ζωή μοιάζει πραγματικά με το ποτάμι που κινείται συνέχεια, ψάχνει τα πάντα απ'όπου περνάει, τα ερευνάει, ανοίγει δρόμο, ξεχειλίζει τις όχθες του και τα νερά του περνάνε μέσα και από το πιο μικρό άνοιγμα. Αλλά ο νους δεν αφήνεται να ζήσει έτσι, επειδή θεωρεί ότι είναι επικίνδυνο, ότι είναι παράτολμο να ζει σε μια κατάσταση όπου τίποτα δεν είναι μόνιμο και σίγουρο, και έτσι χτίζει τοίχους γύρω του: Τους τοίχους της παράδοσης, της οργανωμένης θρησκείας, των πολιτικών και κοινωνικών θεωριών. Η οικογένεια, το όνομα, η περιουσία, οι μικρές αρετές που έχουμε καλλιεργήσει, όλα αυτά βρίσκονται πίσω από τους τοίχους και μακριά από τη ζωή. Η ζωή είναι κίνηση, είναι παροδική και προσπαθεί ασταμάτητα να διαπεράσει αυτούς τους τοίχους, να γκρεμίσει αυτούς τους τοίχους, πίσω από τους οποίους υπάρχουν σύγχυση και δυστυχία. Οι θεοί μέσα στους τοίχους είναι όλοι ψεύτικοι, οι γραφές τους και οι φιλοσοφίες τους δεν έχουν κανένα νόημα, γιατί η ζωή βρίσκεται πέρα από αυτές.
 Τώρα για ένα νου που δεν έχει υψώσει τοίχους γύρω του, που δεν τον βαραίνουν τα ίδια του τα αποκτήματα, όλα όσα έχει μαζέψει, η ίδια του η γνώση, για ένα νου που ζει χωρίς ψυχολογικό χρόνο, χωρίς σιγουριά, για έναν τέτοιο νου η ζωή είναι κάτι το εκπληκτικό. Ένας τέτοιος νους- που δεν αναζητάει τη  βολή του να γίνει κάτι- είναι η ίδια η ζωή, επειδή για τη ζωή δεν υπάρχει βόλεμα. Άλλά οι περισσότεροι από εμάς θέλουμε να βολευτούμε κάπου, θέλουμε ένα σπιτάκι, ένα όνομα, μια θέση, και λέμε ότι όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά. Απαιτούμε να υπάρχει μονιμότητα και δημιουργούμε πολιτισμούς που βασίζονται σ'αυτή την ανάγκη, εφευρίσκοντας θεούς που δεν είναι πραγματικοί, αλλά είναι απλώς η προέκταση των επιθυμιών και των φόβων μας.
 Ο νους που αναζητάει μονιμότητα αποτελματώνεται πολύ γρήγορα. Όπως η δεξαμενή πλάι στο ποτάμι γεμίζει σκουπίδια, έτσι και ο νους φθείρεται και μαραίνεται πολύ γρήγορα. Μόνο ο νους που δεν έχει τοίχους, φράχτες, γύρω του, που δεν έχει πατερίτσες, που δεν βολεύεται κάπου, που κινείται όπως η ζωή, που ανοίγει ασταμάτητα δρόμους ψάχνοντας, ερευνώντας και συντρίβοντας τα εμπόδια, μόνο ένας τέτοιους νους μπορεί να είναι ευτυχισμένος, παντοτινά φρέσκος, επειδή τότε είναι δημιουργικός.
Καταλαβαίνεται τι λέω; θα έπρεπε, διότι όλο αυτό είναι κομμάτι της πραγματικής  εκπαίδευσης και όταν καταλάβετε θα άλλαξει όλη η ζωή. Η σχέση σας με τους ανθρώπους, με το γειτονα σας, με τον άντρα σας ή με τη γυναίκα σας θα αποκτήσει εντελώς διαφορετικό νόημα. Τότε δεν θα ψάχνετε να βρείτε διάφορους τρόπους για να νιώσετε ολοκληρωμένοι, καθώς θα βλέπετε ότι το κυνήγι της ολοκλήρωσης προκαλεί πόνο και δυστυχία. Αν το κατανόησετε αυτό τώρα που είστε παιδιά, θα αρχίσετε να κατανοείτε την εκπληκτική αλήθεια του τι είναι η ζωή, και αυτή η κατανόηση θα φέρει απίστευτη ομορφιά και αγάπη, το άνθισμα της καλοσύνης.



Αλλά κάθε προσπάθεια του νου που ψάχνει για μια " δεξαμενή" σιγουριάς, μονιμότητας, οδηγεί μόνο σε σκοτάδι και φθορά. Και από τη στιγμή που μπεί στη " δεξαμενή", ένας τέτοιος νους φοβάται να ριψοκινδυνέψει να βγεί έξω, να ψάξει, να ερευνήσει. Η αλήθεια, όμως,  ο Θεός, η πραγματικότητα- ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε- βρίσκονται έξω από τη " δεξαμενή".

Ξέρετε τι είναι θρησκεία; Δεν είναι κάτι που βρίσκεται στους ψαλμούς, στις μετάνοιες ή σε οποιαδήποτε τελετουργία, ούτε στη λατρεία ζωγραφιστών ή μαρμάρινων εικόνων. Δεν βρίσκεται σε ναούς ή εκκλησίες, ούτε στην ανάγνωση της Μπαγαβάτ Γκίτα ή της Βίβλου ή στην επανάληψη κάποιων ευχών ή στις προλήψεις που έχει επινοήσει ο άνθρωπος. Τίποτε απ' όλα αυτά δεν είναι θρησκεία.

Θρησκεία είναι η αίσθηση της καλοσύνης, εκείνης της αγάπης που μοιάζει με το ποτάμι, που είναι ζωντανή, που κινείται αδιάκοπα. Σ'αυτή την κατάσταση θ'ανακάλύψετε ότι έρχεται μια στιγμή όπου δεν υπάρχει καμιά αναζήτηση. Και αυτό το τέλος της αναζήτησης είναι η αρχή μιας άλλης αναζήτησης, εντελώς διαφορετικής: Είναι η αναζήτηση του Θεού, της αλήθειας, της αίσθησης ότι είσαι ολοκληρωτικά καλός, που δεν έχει σχέση με το να καλλιεργείς την καλοσύνη ή την ταπεινότητα. Μια τέτοια αναζήτηση γίνεται για κάτι που είναι πέρα από επινοήσεις και κόλπα του νου, το οποίο σημαίνει ότι έχεις την αίσθηση αυτού του κάτι, ζεις μέσα σ'αυτό,είσαι αυτό- και τούτο είναι αληθινή θρησκεία. Αλλά αυτό μπορείς να το ζήσεις μόνο αν αφήσεις τη " δεξαμενή" που έχεις σκάψει για σένα και βγεις έξω από αυτή για να μπεις στο ποτάμι της ζωής. Τότε η ζωή σε φροντίζει μ΄ένα πολύ παράξενο τρόπο, γιατί τότε φροντίζεις εσύ τον εαυτό σου. Η ζωή σε παεί εκεί όπου εκείνη πάει επειδή είσαι μέρος της, και τότε δεν υπάρχει πρόβλημα σιγουριάς ή τι θα πει ή τι δεν θα πει ο κόσμος. Και τότε υπάρχει η ομορφιά της ζωής...




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.