Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

To ποτάμι της ζωής...

Κρισναμούρτι
Η αίσθηση της ευτυχίας


" Δεν ξέρω αν έχετε προσέξει, πηγαίνοντας κάποια βόλτα, ότι δίπλα στο ποτάμι υπάρχει μια στενόμακρη δεξαμενή. Δεν συνδέεται με το ποτάμι και μάλλον την έχουν σκάψει ψαράδες. Το ποτάμι κυλάει σταθερά, είναι βαθύ και πλατύ, αλλά η δεξαμενή είναι γεμάτη από διάφορα σκουπίδια που επιπλέουν, επειδή δεν συνδέεται με το ποτάμι, ενώ δεν υπάρχουν μέσα της ψάρια. Είναι μια δεξαμενή με λιμνασμένα νερά και το βαθύ ποτάμι την προσπερνάει κυλώντας γρήγορα, γεμάτο ζωή και δύναμη.
Δεν νομίζετε ότι και οι άνθρωποι είναι έτσι; Σκάβουν μια δεξαμενούλα για τους εαυτούς τους, μακριά από το ορμητικό ρεύμα της ζωής, και μέσα σ'αυτή τη δεξαμενούλα λιμνάζουν και πεθαίνουν και αυτό το λίμνασμα, αυτή η φθορά, την ονομάζουν ζωή. Αυτό συμβαίνει επειδή όλοι μας ζητάμε σταθερότητα, θέλουμε κάποιες επιθυμίες μας να μένουν πάντα ίδιες, θέλουμε όσα μας ευχαριστούν να μην τελειώσουν ποτέ. Σκάβουμε μια μικρή τρύπα και ταμπουρωνόμαστε μέσα της μαζί με την οικογένεια μας, τις φιλοδοξίες μας, τον πολιτισμό μας, τους φόβους μας, τους θεούς μας, τους διάφορους τρόπους λατρείας μας και πεθαίνουμε εκεί μέσα, αφήνοντας τη ζωή να μας προσπερνάει- τη ζωή που είναι πρόσκαιρη, που αλλάζει συνεχώς, που είναι τόσο σύντομη, που έχει τόσο τεράστιο βάθος, τέτοια εκπληκτική δύναμη και ομορφιά.

Έχετε προσέξει ότι, αν καθίσετε ήσυχα στην όχθη του ποταμού, μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι του- τον παφλασμό των κυμάτων, τον ήχο που κάνει το νερό καθώς κυλάει; Υπάρχει πάντα μια αίσθηση κίνησης, μιας εκπληκτικής κίνησης, τόσο στην επιφάνεια όσο και στο βυθό. Αλλά στη μικρή δεξαμενή δεν υπάρχει καμιά κίνηση, εκεί το νερό λιμνάζει. Κι αν παρατηρήσετε τους περισσότερους από εμάς, θα δείτε ότι αυτό θέλουμε: δεξαμενούλες ύπαρξης με λιμνασμένα νερά μακριά από τη ζωή. Λέμε ότι η " δεξαμενο-ζωή" μας είναι ο μόνος σωστός τρόπος ζωής και επινοούμε φιλοσοφίες για να τον δικαιώσουμε. Έχουμε αναπτύξει κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές και θρησκευτικές θεωρίες για να τον υποστηρίξουμε και δεν θέλουμε να ενοχληθούμε επειδή, βλέπετε, αυτό που κυνηγάμε είναι μια αίσθηση μονιμότητας.
Ξερετε τι σημαίνει να αναζητάς μονιμότητα; Σημαίνει ότι θέλεις να συνεχίζεται ατελείωτα καθετί το ευχάριστο, ότι θέλεις να τελειώνει όσο πιο γρήγορα γίνεται ό,τι δεν είναι ευχάριστο. Θέλουμε το ονομά μας να γίνει γνωστό και να συνεχίσει να υπάρχει μέσα από την οικογενειά μας, με την περιουσία μας. Θέλουμε να υπάρχει μια αίσθηση μονιμότητας στις σχέσεις μας, στις δραστηριοτητές μας, που σημαίνει ότι αναζητάμε τη διάρκεια και τη συνέχεια της ζωής στα στάσιμα νερά. Δεν θέλουμε να γίνονται πραγματικές αλλαγές στη ζωή μας, έτσι έχουμε χτίσει μια κοινωνία που μας εγγυάται τη μονιμότητα της περιουσίας, του ονόματος και της φήμης.
Αλλα, βλέπετε, η ζωή δεν είναι καθόλου έτσι, στη ζωή δεν υπάρχει τίποτα μόνιμο. Όπως τα φύλλα πέφτουν κάποια στιγμή από το δέντρο, έτσι δεν υπάρχει τίποτα μόνιμο, τίποτα παντοτινό, υπάρχουν πάντα αλλαγή και θάνατος. Έχετε προσέξει πότε πόσ όμορφο είναι κάποιο δέντρο χωρίς φύλλα, που στέκεται γυμνό με φόντο τον ουρανό; Στο περίγραμμα των κλαριών του, στη γύμνια τους, υπάρχει κάτι από ποιήμα, από τραγούδι. Όλα τα φύλλα του έχουν πέσει και περιμένει την άνοιξη. Κι όταν έρθει η άνοιξη, θα το γεμίσει πάλι με τη μουσική που κάνουν τα άφθονα φύλλα του στο φύσημα του άερα, που όταν έρθει η εποχή τους θα πέσουν  και θα τα παρασύρει μακριά ο άνεμος. Έτσι γίνεται και στην ζωή.
Εμάς, όμως, δεν μας αρέσουν όλα αυτά. Έιμαστε προσκολλημένοι στα παιδία μας, στις παραδόσεις μας, στον κοινωνικό μας περίγυρο, στο όνομα της οικογένειας μας και στις μικρές αρετές μας, γιατί θέλουμε μονιμότητα και γι'αυτό φοβόμαστε να πεθάνουμε. Φοβόμαστε να χάσουμε τα πράγματα που ξέρουμε. Αλλά η ζωή δεν είναι έτσι όπως θα θέλαμε εμείς να είναι, στη ζωή δεν υπάρχει τίποτα μόνιμο. Τα πουλιά πεθαίνουν, τα χιόνια λιώνουν, τα δέντρα κόβονται ή καταστρέφονται από τις θύελλες, τα λουλούδια μαραίνονται... Αλλά εμείς θέλουμε όλα όσα μας δίνουν ευχαρίστηση να είναι παντοτινά, θέλουμε να έχουμε για πάντα το αξιωμά μας, την εξουσία που ασκούμε στους άλλους ανθρώπους. Αρνούμαστε να δεχτούμε τη ζωή έτσι όπως είναι πραγματικά.

Συνεχίζεται...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.