Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

H αρχή του εσωτερικού ταξιδιού....

Η αρχή ενός ταξιδιού αρχίζει από ένα βήμα. Και όμως αυτό το βήμα είναι το πιο σημαντικό, το πιο ουσιαστικό. Είναι εκείνο που σου δίνει την ώθηση να αρχίσεις ένα ταξίδι προς το άγνωστο. Δεν είναι το μυαλό σου που θα αποφασίσει το ταξίδι μήτε η προτροπή των άλλων. Είναι εκείνη η σπίθα που βρίσκεται μέσα στην καρδιά σου. Είναι εκείνο το αίσθημα που πηγάζει από μέσα σου και όμως απροσδιόριστο από πού προέρχεται ποια είναι η πηγή του, απλά από μέσα σου. Είναι εκείνη η φωνούλα μέσα σου που σου λέει ψάξε, σκάψε, ερεύνησε, αμφισβήτησε ακόμα και αν όλος ο κόσμος διαφωνεί μαζί σου εσύ ξέρεις ότι αυτό είναι το σωστό, αυτός είναι ο δρόμος σου. Βέβαια το κατεστημένο σύστημα, η «κοινωνία» θα σε τραβήξει προς τα εκείνη, θα σου δώσει ιδανικά, στόχους, επιτυχίες, θα σε κάνει να ξεχάσεις, θα σε αφομοιώσει. Αλλά εκείνη η φωνούλα μέσα σου όσο και να την πνίγεις, όσο και να σου ζητάνε για το κάλο της επιτυχίας  και της ζωής σου να την πνίξεις δεν θα πάψει να σου μιλάει, να καίει μέσα στην καρδιά σου. Απλά πρέπει να είσαι ευαίσθητος. Να προβληματίζεσαι, να είσαι ανήσυχος και ναι να αισθάνεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά. Αυτό το κάτι δεν πάει καλά θα σε κάνει να ερευνήσεις, να ψάξεις και αυτό το ψάξιμο θα σε φέρει στην αποκάλυψη. Σε εκείνη την αποκάλυψη ότι μας κρύβουν την αλήθεια, την αλήθεια της καταγωγής μας, του κόσμου μας και το σημαντικότερο την αλήθεια για τον Εαυτό μας που τόσο πολεμάνε να πνίξουν και να σωπάσουν. Σου ενισχύουν το Εγώ σου, το ψεύτικο μέσα από ψεύτικες γνώσεις, από χαζομάρες και από έναν απίστευτο νοητικό προγραμματισμό μέσα από την εκπαίδευση, την τηλεόραση, την «κοινωνία», την θρησκεία και όλα αυτά που γι’αυτούς είναι η αληθινή ζωή. Και έπειτα έρχονται Άνθρωποι και σου αποκαλύπτουν γνώση και πληροφορίες που σου χαστουκίζουν την τόσο «γεμάτη» ζωή σου. Τότε, ο νους σου αντιδρά, το κατεστημένο σου εγώ αντιδρά σε αυτό και απορρίπτει το διαφορετικό ζαλισμένο από την αλήθεια που γκρεμίζει τα καλούπια του. Που ναι σε κάνει να καταρρίψεις την ιδέα που έχεις για τον «εαυτό» σου μέχρι τώρα και για τον κόσμο που σε περιβάλλει. Και τότε αναλαμβάνει εκείνη η φωνούλα. Η σπίθα σου ανάβει και βλέπεις ότι ναι εδώ κάτι δεν πάει καλά, ότι πρώτη φορά στην ζωή σου νιώθεις απελευθερωμένος, νιώθεις ο εαυτός σου γιατί ξέρεις ότι η τρέλα μέσα σου είναι δοσμένη από μια ανισσόροπη κοινωνία που διψάει για εξουσία και για έλεγχο. Είναι ένα βήμα για να κάνεις το ταξίδι προς το άγνωστο. Τόσο καιρό καθηλωμένος. Και όσο περπατάς τόσο η φωνή σου δυναμώνει και λέει προχώρα, περπάτα μην ακούς, σπάσε τους δεσμούς, τρέλανε τον νου σου με ελευθερία, γίνε αυτό που είσαι. Δύσκολο το ταξίδι. Όμως για μένα πρέπει να γίνει το βήμα. Το πρώτο βήμα. Φοβόμαστε να ζήσουμε. Να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας. Έχουμε φτιάξει μια λεκάνη με λιμνάζοντα νερά δίπλα στο ποτάμι της ζωής και εκεί μέσα ζούμε νομίζοντας ότι αυτό είναι ζωή. Ενώ δίπλα το ποτάμι τρέχει, τόσο σοφά, τόσο απροσδιόριστα και τρελά για τον νου μας αλλά μια κατάληξη έχει, τον ωκεανό. Και για να βγεις από αυτή την λεκάνη απαιτείται ένα μικρό βήμα. Όλα τα παραπάνω είναι προβληματισμοί μου. Είναι μια αυθόρμητη  συγγραφή μου για αυτά που νιώθω. Σε έναν κόσμο τρελό και κακό που δεν έχει αίσθηση της ευαισθησίας, της ελευθερίας, της αποδοχής, της διαφορετικότητας και της ανθρώπινης ανάγκης για δημιουργικότητα αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι ένα βήμα για το ταξίδι μας προς την αλήθεια του Εαυτού μας, προς την Πηγή μας. Και ας είναι το ταξίδι μας αυτό που θα μας ελευθερώσει και ας μην ανακαλύψουμε ποτέ την υπέρτατη γνώση. Αλλά για μένα να νιώσουμε ότι μέσα από αυτό το ταξίδι γίναμε αυτό που είμαστε, ο Εαυτός μας. Για μένα αυτό είναι ελευθερία.

1 σχόλιο:

  1. Το πρώτο βήμα έγινε. Καλό ταξίδι, γεμάτο περιπέτειες, γεμάτο γνώσεις. Για την Ιθάκη του καθενός, όποια κι αν είναι αυτή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.