Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Άκου Ανθρωπάκο...



" Σε ονομάζουν " 'Ανθρωπάκο", "Κοινό Άνθρωπάκο". Λένε ότι μια νέα εποχή άρχισε, η " Εποχή του Κοινού Ανθρωπάκου". Δεν το λές εσύ αυτό, Ανθρωπάκο. Το λένε αυτοί, οι αντιπρόεδροι των μεγάλων εθνών, οι εκλεγμένοι ηγέτες της εργατιάς, οι μετανοιωμένοι απόγονοι των μπουρζουάδων, οι πολιτικοί και οι φιλόσοφοι. Σου δίνουν το μέλλον μα δεν ρωτάνε για το παρελθόν σου.  Είσαι κληρονόμος ενός φοβερού παρελθόντος. Η κληρονομιά σου είναι σαν πυρωμένο διαμάντι στο χέρι σου. Αυτό σου λέω εγώ''.

" Αφήνεις τους ανθρώπους της εξουσίας να αναλάβουν δύναμη " για το καλό του Ανθρωπάκου". Μα εσύ ο ίδιος μένεις σιωπηλός. Δίνεις στους ανθρώπους της εξουσίας, ή σε ανθρώπους με κακόβουλες προθέσεις, τη δύναμη να σε αντιπροσωπεύουν. Και πολύ αργά ανακαλύπτεις ότι πάντα είσαι κορόιδο.  Σε νιώθω. Γιατί πολλές χιλιάδες φορές σε έχω δει γυμνό, σωματικά και ψυχικά, χωρίς την μάσκα, χωρίς την ταυτότητα του κόμματος, χωρίς τον πατριωτισμό σου. Γυμνό σαν νεογέννητο μωρό, γυμνό σαν ένα Στρατάρχη με τα εσώρουχα. Παραπονέθηκες και έκλαψες μπροστά μου, μίλησες για τις επιθυμίες σου, μου αποκάλυψες την αγάπη σου και τον πόνο σου. Σε ξέρω και σε νιώθω. Θα σου πω πως πραγματικά είσαι Ανθρωπάκο, γιατί στα αλήθεια πιστεύω στο υπέροχο μέλλον σου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ανήκει σε σένα. Γι 'αυτό, πρώτα από όλα, κοίταξε τον εαυτό σου. Δες τον όπως είναι στην πραγματικότητα. Άκου αυτό που κανένας απ΄τους Ηγέτες σου και τους εκπροσώπους σου δεν τολμά να σου πει:
Είσαι ένας " κοινός Ανθρωπάκος". Κατάλαβε το διπλό νόημα αυτών των λέξεων: " κοινός" και ''Ανθρωπάκος".
Μη φεύγεις. Βρες το θάρρος να κοιτάξεις τον εαυτό σου.
" Με ποιό δικαίωμα μου λες τι να κάνω;''  Βλέπω την ερώτηση αυτή στο φοβισμένο βλέμμα σου. Ακούω την ερώτηση αυτή απ' το αυθάδες στόμα σου. Φοβάσαι να κοιτάξεις τον εαυτό σου, φοβάσαι την κριτική, Ανθρωπάκο, όπως φοβάσαι και την δύναμη που σου υπόσχεται κάποιος. Δε θά ξερες πως να την χρησιμοποιήσεις μια τέτοια δύναμη. Δεν τολμάς να σκεφτείς ότι κάποτε μπορείς να αισθανθείς διαφορετικά: ελεύθερος και όχι καταπτοημένος, ευθύς και όχι πονηρός, να ερωτεύεσαι ανοικτά ακι όχι " ως κλέπτης εν νυκτί". Πειριφρονείς τον εαυτό σου Ανθρωπάκο. Λες: " Ποιός είμαι εγώ, για να έχω την δική μου γνώμη, να καθορίζω τη ζωή μου και να διακηρύσσω ότι ο κόσμος είναι δικός μου;"
Έχεις δίκιο. Ποιός είσαι εσυ, που θα προβάλλεις αξιώσεις για να διαφεντεύσεις την ζωή σου; θα σου πω ποιος είσαι:

Διαφέρεις από τον πραγματικά σπουδαίο άνθρωπο μόνο σε ένα σημείο: Ο σπουδαίος άνθρωπος ηταν κάποτε και αυτός ένας πολύ μικρός Ανθρωπάκος, αλλά κατάφερε να αναπτύξει μια σημαντική ικανότητα. Έμαθε να βλέπει που ήταν μικρός στις σκέψεις του και στις πράξεις του.  Κάτω από την πίεση κάποιας ανάγκης, που είχε μεγάλη σημασία γι'αυτόν, άρχισε, όλο και πιο καθαρά, να διαισθάνεται την απειλή που προερχόταν από την μικροτητά του και την μικροπρεπειά του. Ο μεγάλος άνθρωπος επομένως ξέρει πότε και που είναι μικρός. Ο Ανθρωπάκος δεν ξέρει ότι είναι μικρός και φοβάται να το μάθει. Συγκαλύπτει τη μικροτητά του και τη στενοτητά του με ψευδαισθήσεις δύναμης και μεγαλείου, με τη δύναμη και το μεγαλείο άλλων. Είναι υπερήφανος για τους μεγάλους στρατηγούς του, μα όχι περήφανος για τον εαυτό του. Θαυμάζει τη σκέψη που δεν έκανε και όχι την σκέψη που έκανε. Πιστεύει στα πράγματα, τόσο πιο απόλυτα, όσο λιγότερο τα καταλαβαίνει και δεν πιστεύει την ορθότητα αυτών των εννοιών που τις κατανοεί πιο εύκολα.

Από το βιβλίο του Βιλχεμ Ραϊχ, Άκου Ανθρωπακο!

Το πόσο διαχρόνικος και επίκαιρος είναι φαίνεται. Τα λόγια του πρέπει να στοχέψουν βαθιά μέσα μας. Να τα αφήσουμε να ανθίσουνε μέσα μας. Προτού συμφωνήσουμε και τα θεωρήσουμε ως δεδομένη αλήθεια ας στοχαστούμε...ας αντιμετωπίσουμε τον Ανθρωπάκο μας...ας τον δούμε κατάματα...και ίσως κατανοήσουμε αυτά που σκέφτεται και νιώθει....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.